De tango gaat over verlangen, verlangen naar iemands armen om je heen, verlangen naar geborgenheid en verlangen om alle ellende te vergeten. Toen de tango in Buenos Aires rond 1890 ontstond waren er veel meer mannen dan vrouwen in de stad. Vaak waren het jonge mannen die uit andere landen naar de grote havenstad kwamen om daar hun fortuin te zoeken. Ze lieten alles achter, misten hun familie en hun thuisland. Waar gouden bergen beloofd werden, bleek het bij aankomst vooral keihard werken voor weinig geld.
Extase en Magie
Om te ontsnappen aan het zware leven, dansten de harde werkers tot diep in de nacht. In de armen van de vrouwen, konden ze vergeten en waanden ze zich voor een moment in de hemel. Het dansen had dus eigenlijk een achterliggend verlangen naar extase.
Je kunt je vast wel voorstellen dat je niet met iedereen even fijn danst. Dat hoeft niets te betekenen over of je iemand aardig vindt of niet. Het kan zijn dat je met de ene danser een klik hebt, terwijl je met de andere helemaal niet lekker danst. Het kan ook zijn dat je een keer met een dame de sterren van de hemel danste, maar dat het de volgende keer helemaal niet fijn loopt. Dat hoort er allemaal bij.
Elk nummer dat je danst en elk moment komt nooit meer terug. Zelfs niet als je hetzelfde nummer met dezelfde persoon danst. Je brengt namelijk elke keer iets anders mee. Soms zit er nog een to-do lijstje in je hoofd of je bent moe, de muziek doet je niet zoveel of je loopt elkaar steeds voor de voeten. Dat de dans een creatie is van wat je allebei meeneemt, maakt het dansen van de Argentijnse tango zo bijzonder en soms zelfs magisch.
Cabeceo
Om het zo te houden en te zorgen dat je alleen danst met wie je echt wilt dansen, is de cabeceo ontstaan. Met een blik en een wederzijds knikje richting de dansvloer kun je elkaar uitnodigen voor een tanda (serie van 3 of 4 dansnummers). Kijkt de dame of heer met wie jij wilt dansen weg of blijft jouw (al dan niet) begerige blik onbeantwoord, dan betekent dit dat de ander op dat moment geen interesse heeft om met jou te dansen. Met een beetje geluk heeft niemand anders deze afwijzing gezien, zodat jij niet en plein public een blauwtje loopt.
Het is minder beleefd om op iemand af te stappen om iemand te vragen met je te dansen. Het brengt de gevraagde in een lastige positie omdat die zo veel druk kan voelen om ja te zeggen. Dat voelt niet prettig. De vrager plaatst zichzelf ook in een lastige positie omdat hij/ zij afgewezen kan worden. Bij elkaar kan het zorgen voor een onveilige en minder gezellige sfeer, terwijl dat zo belangrijk is. Daarom gebruiken we bij onze dansschool de cabeceo om mensen voor een dans uit te nodigen.
Ben je op een plek waar je de andere dansers goed kent? Weet je dat de ander het niet erg vindt als jij er naartoe loopt om hem/haar te vragen? En kun jij een ‘nee’ ontvangen zonder daar nare gevoelens bij te krijgen? Dan kan je naar iemand toelopen om hem of haar te vragen. De begerige blikken kun je dan achterwege laten 😉